Wedstrijd Club MET Oschersleben - 20 juli 2004

Verslag Dirk: Mijn allereerste wedstrijd in de Club MET was in 2002 op Oschersleben en ik vroeg me af of ik het circuit snel opnieuw zou leren kennen. In alle eerlijkheid; dat viel tegen. Oschersleben is een erg technisch circuit en het heeft toch een paar sessies gekost alvorens ik het opnieuw in de vingers had. Tegen half twaalf - dus naar het einde van de gechronometreerde sessie - was ik helemaal klaar om te proberen ons nog een paar plaatsjes naar voren te laten opschuiven (ttz Pieter had de beste tijd neer gezet; 1:48) maar een rode vlag maakte al snel een einde aan die hoop; de trainingen zaten er op om 11:35h ... grrr

Een 43e startplaats op 48 teams was nu niet bepaald spectaculair, maar we waren dan ook onze (snelle) gastrijder Sax kwijt geraakt voor deze wedstrijd. Bob Wilms - die de eerste wedstrijd dit jaar gewonnen heeft - zocht een tweede piloot en Sax was de man van dienst. Zowel Pieter als ik moesten het voor deze wedstrijd zonder eigen hulp (techniekers, helpers, catering, supporters, ...) stellen maar met een beetje zagen bij Sax (schuldgevoel ;-) kwam Katelijne van Sax Racing ons toch helpen voor transponderwissels, de pitmuur en andere essentiële dingen. En als Katelijne komt helpen ben je gewoon uit de problemen, dat wisten we al voordien en dat heeft ze nog maar eens bewezen. Thx Katelijne!

De box deelden we met "d'Hollanders" van Hell's Bells (=El Sympatico's Hans en Albert) waarmee we ook voordien reeds goed konden opschieten (en die ons ook met vanalles hebben geholpen; vooral eten :-). De andere concurrentie - in de vorm van de Spazio Ladies - stond in de kwalificatie 1 plaats voor ons. Ik heb de start genomen met één gedacht; "in de eerste ronde pak ik Natasha". Wat ook gelukt is. Meer nog: puur per toeval ben ik bij elke race sessie die ik gereden heb Natasha tegen gekomen en elke keer ben ik er vlot voorbij geraakt. Ik ben van het type "lock the target" en gaan met die banaan ... :-)
De kunst is het kiezen van de juiste targets :-)))

Tegen het einde van mijn eerste sessie had ik ons al 5 plaatsen naar voren gekregen (38) en een beste tijd van 1:47 gedraaid. Niet slecht aangezien ik voor de eerste keer op circuit kwam met een nieuwe moto (yep, mijne CBR1000RR was op tijd klaar geraakt!) waarvan ik in de trainingen nog maar enkel de basisafstellingen vd vering had kunnen regelen. Fantastische moto btw; kan ik eindelijk die R1's volgen (of voorbij gaan) op het rechte stuk. Behalve dan die 2004 modellen verdomme. Niet getreurd; voor de 1000km volgende week heb ik al een groter tandwiel achteraan gestoken. Zeker op Zolder lijkt me dat aangewezen.

Terug naar de race ... Zowel Pieter als ik draaiden bijna constant 1:49's wat maakte dat we langzaam maar zeker plaatsen wonnen. Sax was ondertussen gevallen zodat Bob Wilms ongeveer 4 uur aan een stuk helemaal alleen heeft gereden. Chapeau; elke keer als ik binnen kwam had ik namelijk het gevoel dat ik ging sterven. Het was dan ook vrij warm maar we klagen niet aangezien juist de maandag een dag met goed weer was terwijl de andere dagen rotslecht waren. Bij Hell's Bells viel eerst de motor van Hans uit - waarop ze dan maar in "Trophy mode" gingen rijden (ttz met 1 moto) maar toen ook die de geest gaf was het game over voor onze buren. Tja, 2 Suzuki's ... ;-)

We zijn uiteindelijk 29e gefinisht waarmee we best tevreden mogen zijn. Nergens tijd verloren in de pitlane en vrij constante tijden gedraaid. In een endurance wedstrijd geeft dit vrij goed aan waar wij (Pieter en ik) dit jaar staan; met redelijke tijden en het vermijden van te veel risico's toch nog behoorlijk scoren. Motornet racing (Bob Wilms) is 30e gefinisht (oh ironie ...) en de Ladies zijn als 35e binnen gekomen.


[ terug naar nieuwsitems ]