Laatste Wedstrijd Club MET - Zolder - *foto update* 28 september 2004

(Dirk) Voor de laatste wedstrijd van de Club MET van dit jaar had onze derde piloot Sax in extremis forfait moeten geven en dus hebben Pieter en ik de klus alleen geklaard. Door een ongelukkig toeval hadden we ook helemaal geen helpers mee en werd het dus een do-it-yourself dagje. Dat dagje is trouwens geindigd met een 29e plaats, wat gezien de omstandigheden best meevalt.

De training in de voormiddag werd grotendeels op een natte baan gereden en ook bij de start lag de baan nog vrij nat, wat Hans Van de Ven deed besluiten de race niet met een Le Mans start te laten aanvangen. De vliegende start - door Pieter genomen - verliep zonder problemen maar de rijderwissels waren een beetje behelpen: "Wanneer komde binnen?", "Kweenie, tzal van de baan afhangen", "Ha, zijde daar?", ... om maar te zeggen dat we een beetje meer tijd kwijt zijn geraakt dan normaal het geval is :-)

Vijf uur uitrijden met twee was al redelijk zwaar en door het 2 keer wisselen van de wielen (tegen 14h was de baan dan toch droog geraakt) was er ook al niet veel sprake van recup tussen de sessies. Voor mij werd het rond 16 wat te veel; ik had de nacht tevoren amper 2 uur geslapen en door de lange sessies die we reden geraakte de reserves volledig uitgeput. Los van de vermoeidheid op zich kreeg ik in mijn voorlaatste sessie ook last van erg pijnlijke polsen en handen; in die mate zelfs dat (ont)koppelen gewoon een marteling werd. Ronde na ronde keek ik op de klok met maar n gedacht: binnenrijden. Tegen 17h ging het echt niet meer en moest Pieter aflossen. Pieter - die uiteraard ook niet bepaald superfris meer was - bleef goede tijden draaien maar kwam rond half zes toch ook opnieuw binnen. Ik ben dan de baan op gegaan voor wat zonder twijfel de zwaarste sessie was die ik ooit gereden heb. Ergens hoopte ik dat mijn polsen voldoende gerust zouden hebben maar na een paar ronden wist ik wel beter ... pijn, pijn, pijn. Ik zag op mijn laptimer de rondetijden de hoogte in gaan maar er was niet veel meer aan te doen; dit werd gewoon een kwestie van uitrijden. Af en toe kon ik nog de kracht opbrengen om het gevecht aan te gaan met piloten die mij voorbij kwamen - nadat ik hen minder dan 5 minuten voordien zelf vlot was gepasseerd. Maar naar het einde toe lukte zelfs dat niet meer. Ik heb zo hard zitten schreeuwen op de moto dat ik dacht dat zelfs de baanposten langs de kant het zouden gehoord hebben. Op een paar rondes van de finish ging het helemaal niet meer en ik heb dan maar uitgereden in n versnelling. Nadien hoorde ik dat het niet zoveel uitmaakte aangezien er in de minuut achter mij geen piloten in dezelfde ronde reden.

Eigenlijk hebben we wel wat hulp gehad ... We deelden een box met David en Thomas van BFET Racing en we hebben elkaar geholpen met transponderwissels. Rond 15h is sponsor Bart gearriveerd die ook nog geholpen heeft waarvoor hartelijk dank. En ook nen enorme merci voor Georgette die 's morgens een compleet ontbijt voor ons was komen brengen! Topklasse, als er iemand een hart voor motorsport heeft is het Georgette wel ...

Naar het einde van de laatste sessie - waar ik dus erg onregelmatig aan het rijden was - was ik op een gegeven moment in gevecht met een piloot op een SP-1. Door de pijn kon ik niet zo hard meer remmen en moest ik mijn rempunten verleggen, wat maakte dat hij er telkens in slaagde mij uit te remmen waarna ik hem terug pakte puur op power van mijn Blade. Dat spelletje was al een hele ronde aan de gang toen hij mij voor de Villeneuve chicane alweer uitremde. Deze keer week hij echter een beetje af van de ideale lijn bij het uitkomen van de chicane en plots lag hij onderuit. Voorwiel weg geschoven ... Die chicane lag vuil dat het niet normaal meer was. Een spoor van nog geen meter breed en daar buiten puur zand. Ik ben de piloot nadien nog gaan opzoeken om te zien hoe het was. Zelf had hij niks en de schade aan de moto viel nog redelijk mee voor zo'n smakker gemaakt te hebben.

Qua nieuws van de CBR1000RR zelf: voor het eerst gereden met een WP achterschokdemper en dat viel goed mee. Zolang de baan nat lag had ik helemaal geen zin om te pushen maar in de namiddag heb ik op een gegeven moment toch 1:48 gedraaid. Enerzijds kan ik niet zeggen dat het gevoel vd demper helemaal anders was of zo maar anderzijds heb ik toch gemerkt dat ik die tijd "rustiger" gedraaid heb dan de vorige keer, ttz waar ik in de vorige race de grens van de banden een paar keer duidelijk voelde om die tijd de draaien heb ik dat nu helemaal niet gevoeld. Reken daarbij het feit dat ik niet optimaal aan het rijden was en dan is er volgens mij dus zeker nog ruimte om - binnen mijn huidige rijstijl - met deze vering nog wel wat sneller te gaan. Het zal echter iets voor volgend jaar worden want mijn seizoen zit er met deze race op.

Met dank aan Stijn van circuitfoto (eerste foto) en Cok (andere foto's)!


[ terug naar nieuwsitems ]